Every year is a teacher. Let it teach.
2018 thank you for the lessons, for the losses, for the wins.
2019 welcome. I’m ready.
This is implying that they were aware they weren’t gonna last that’s fucking sad !!
Ενός λεπτού κραυγή…
Για εκείνους που μάτωναν τα γόνατα τους στην προπόνηση, αλλά δεν γίναν ποδοσφαιριστές.
Για εκείνες που υπέφεραν πάνω στις πουέντ, αλλά δεν γίναν μπαλαρίνες.
Για τους έφηβους που δώσαν την ψυχή τους, αλλά δεν την πήραν πίσω.
Για τα παιδιά από την γειτονία που χάσανε τον παιδικό τους φίλο, αλλά τα βράδια κλαίνε ακόμα για αυτόν.
Για τους συμμάθητες με τις κουκούλες που τους σκίσαν το τετράδιο, αλλά δεν σταμάτησαν ποτέ να γράφουν.
Για τη γυναίκα που κράτησε στην κοιλιά της ένα μωρό, αλλά δεν το αγκάλιασε ποτέ.
Για αυτούς που διαβάσαν για τις πανελλήνιες, αλλά δεν πέρασαν.
Για αυτούς που ξενυχτήσαν για ένα μήνυμα, αλλά δεν το πήραν.
Για αυτούς που ψάχναν μες το πλήθος ένα βλέμμα, αλλά δεν το βρήκαν ποτέ.
Για αυτούς που πίναν μπουκάλια με κρασιά για να μην θυμούνται, αλλά δεν ξέχασαν τίποτα.
Για αυτούς που ονειρέυτηκαν, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Για τον ποιητή που ξενύχτησε γράφοντας, αλλά κανείς δεν διάβασε τις σκέψεις του.
Για αυτούς που μετά από όλα αυτά, ακόμη προσπαθούν.
Μάγκες..μην ξεχάσετε ποτέ ποιοί είστε..και τι δουλειά έχετε σε αυτόν τον κόσμο.
Heyyo, i want everyone to now that even though suicide seems like the only solution, you can still live in this unfair world, not just by trying to make everyone else like you, but by trying to find somebody who likes you the way tou are, the way you feel.
However, I’ve learned that the heart can’t be told when and who and how it should love. The heart does whatever the hell it wants to do. The only thing we can control is whether we give our lives and our minds the chance to catch up to our hearts.
Colleen Hoover, Maybe Someday
(via the-book-diaries)
(via the-book-diaries)
